Geschiedenis

Schijnheilig ontstond op 17 oktober 2005 aan de Heiligeweg in Amsterdam.
Zodoende de naam die we nooit meer los hebben kunnen laten, ondanks verschillende pogingen. Die dag betrokken enkele studenten, scholieren en andere jongeren het pand om er te wonen en te werken, maar bovenal; om een galerie te beginnen.

De kraak van de Heiligeweg

De kleine ruimte werd geschilderd, geveegd en na een week hingen de eerste kunstwerken aan de muur en kon de deur open voor de eerste bezoekers. Onze eerste website ging de lucht in en er was te lezen:

Op 31 oktober is Hangart Schijnheilig geopend met een expositie van meerdere kunstenaars, een open atelier, dj, gitaarspel, en de verkoop van gebakken lucht.
Sindsdien borrelt de Hangart van ontmoetingen, verzinsels, prikkels en bedenksels.

Bij ons de museumnacht pas echt ’s nachts: op 6 november van 01.00 tot 06.00 stroomde de Hangart vol met voorzichtige bezichtigers, gezellige lui, geïnteresseerde voorbijgangers en plakkende kunstenaars. Buiten werd de met stoepkrijt volgedichte straat voorgedragen aan het slenterend uitgaanspubliek.

In de weken erna volgde de ene expositie op de andere in moordend tempo. En niet alleen dat, de Galerie werd al snel een huiskamer in de binnenstad voor de snel groeiende groep vrienden en actievelingen die eromheen hingen. Een welkome afwisseling in het snel vercommercialiserende centrum van de stad als plek waar men goedkoop of gratis koffie kon krijgen, kon hangen, en samen nieuwe ideeën en acties kon ontwikkelen. Een overzicht van de verschillende exposities is hier te vinden.

De Galerie op een mooie dag

In de tussentijd werd HangArt Schijnhelig ook om andere redenen een begrip. Ze overleefde op miraculeuze wijze een ontruimingsgolf en ze bood onderdak aan het DamoClash collectief die festivals organiseerde in pakhuis Afrika tegen elke vorm van tegen werking van de harde hand in.
Er zijn zelfs boze tongen die beweren dat de Galerie het zenuwcentrum vormde voor de , tot nu toe laatste, Maagdenhuisbezetting in Maart 2005…

Trouw en Volkskrant op 3 Maart 2005

De galerie zou uiteindelijk een jaar en een dag na de kraak ontruimd worden; 18 oktober 2005 viel het doek.
Bij de ontruiming verzette sympathisanten zich geweldloos door voor het pand schilderijen op te houden en er hing een als ME verkleede dichter aan de gevel die doordichtte tot hij in de container van de politie verdween.

Op 4 februari 2006 werd Schijnheilig na maanden van diepe sluimering weer wakker aan de St. Antoniebreestraat en gelijk de volgende dag vond er al een nieuwe expositie plaats. De geest was hervonden en de penselen geslepen.
Hier kan je dan ook gelijk een filmpje van de kraak zien:

Flyer eerste Expo

Het pand was van de gemeente en stond alweer geruime tijd leeg te staan. Het bestond uit een kleine doch fraaie boven ruimte en een riante kronkel kelder. En dat alles was binnen mum van tijd weer de bruisende bende die we gewend waren. Er werd weer als vanouds gezongen, geschilderd en gedroomd over legalisatie van het initiatief.

Opening door de net nieuwe nachtburgemeester Chiel van Zelst

Doch, na enkele exposities, feestjes en een modeshow, bleek het pand niet voor ons behouden te blijven. Een écht huurcontract en een vriendelijke dame met dromen over een winkel met eerlijke kleding overtuigde ons deze keer niet de ME af te wachten maar dezes maal de sleutel af te geven. Op 20 februari 2006, 3 maanden na de kraak, verdwenen we van het Amsterdamse kunstpodium om ook geruime tijd af te blijven.

In deze tijd begroeven we onze breekijzers, streken onze bloezen, kamden het haar en oefenden we de rollende ‘r’ in een poging langs legale weg een ruimte te verkrijgen; door middel van overleg met de gemeente…